W naszym przedszkolu bierzemy pod uwagę potrzeby każdego dziecka,traktujemy je w sposób zindywidualizowany.P1010718

Konsekwencją takiego podejścia jest stosowanie różnych, innowacyjnych form i metod pracy z dzieckiem. Są to:

Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne – wykorzystuje dotyk, ruch oraz wzajemne relacje fizyczne, emocjonalne i społeczne do rozszerzania świadomości samego siebie i pogłębiania kontaktu z innymi ludźmi. Stosowanie metody, rozwija u dziecka orientację w schemacie ciała, w przestrzeni, pozwala nawiązywać kontakt wzrokowy, emocjonalny – z dorosłym, a później także w relacji z innymi dziećmi. Dziecko nabiera zaufania do otoczenia, w którym się znajduje, co pozwala na stosowanie coraz to nowych, bardziej skomplikowanych elementów ruchowych. Zajęcia prowadzone są również w godzinach popołudniowych z rodzicami.
Weronika_Sherborne-prezentacja.pptx

Metoda P. Dennisona – służy uruchomieniu intelektualnego potencjału „drzemiącego” w człowieku. Ćwiczenia wymyślone przez dr Dennisona angażują między innymi obie strony ciała i ruchy skoordynowane gałek ocznych, rąk oraz nóg, co równomiernie uaktywnia obie półkule.

Metoda Marianne Frostig – stanowią ją ćwiczenia i zabawy ukierunkowane na rozwijanie percepcji wzrokowej, spostrzegawczości i umiejętności dokonywania wyboru. Podzielona jest na trzy zasadnicze poziomy: podstawowy, średni, wyższy. Dzięki obserwacji własnego ciała w lustrze podczas wykonywania zadań, obwodzenia palcem wzoru na kartce, podawaniu nazywanych przez nauczyciela przedmiotów dziecko doskonali się w zakresie różnorodnych sfer rozwoju.

Metoda Dobrego Startu – została opracowana przez M. Bogdanowicz. Metoda posiada zarówno aspekt profilaktyczno-terapeutyczny, jak też diagnostyczny. Pozwala na drodze obserwacji zachowania dziecka, analizy trudności z wykonaniem ćwiczeń oraz popełnionych błędów wnioskować o ich przyczynach, tzn. rodzaju i głębokości zaburzeń. Metoda stymuluje rozwój psychomotoryczny dziecka i może być stosowana dla dzieci o prawidłowym, jak też zaburzonym rozwoju. Elementem uatrakcyjniającym zajęcia są odpowiednio dobrane do ćwiczeń piosenki

Metoda Marii Montessori - głównym zadaniem pedagogiki Montessori jest wspieranie spontanicznej i twórczej aktywności dzieci oraz danie im szansy na wszechstronny rozwój fizyczny, duchowy, kulturowy i społeczny. Cele te są realizowane między innymi poprzez rozwijanie w dziecku samodzielności i wiary we własne siły, pracę nad osiąganiem długotrwałej koncentracji nad wykonywanym zadaniem, wypracowanie postaw posłuszeństwa opartego nie na zewnętrznym przymusie, a na samokontroli. dziecięce.

Metoda Pedagogiki Zabawy – pobudza do aktywności, przeżyć, interakcji w grupie posługując się różnymi środkami – słowo, gest, ruch, taniec, malowanie, dotyk, dźwięk. Dzieci przeżywając różne sytuacje nabywają własne doświadczenia, a dodatkowo poznają lepiej siebie. Metoda ta aktywizuje dzieci, wyzwala emocje, wyobraźnię integruje grupę poprzez zabawę, która jest najbliższa dziecku. To w zabawie dzieci odnajdują radość, poczucie więzi, to ona wyzwala w nich aktywność, twórczość, pozwala wyrazić siebie, ułatwia uczenie się. Aktywizujące zabawy mają tę szczególną zaletę, że zawsze pozostają zachętą, wzmocnieniem motywacji, pobudzeniem zainteresowania, a nie stają się nakazem.

Metoda STORYLINE zwana metodą opowieści wychowawczej uczy współdziałania, negocjowania, dyskutowania. Zaletą metody storyline jest, poprzez wspólny szkielet opowiadania podzielonego na epizody, pomoc w integrowaniu rozmaitych problemów, tematów, treści, przedmiotów i umiejętności. Pozwala to koncentrować wszystkie zabiegi edukacyjne wokół osoby dziecka i jego rozwój we wszystkich sferach.

Elementy Dziecięcej matematyki E. Gruszczyk – Kolczyńskiej i E. Zielińskiej.

Dziecięca Matematyka, czyli wspomaganie rozwoju umysłowego i edukacji matematycznej dzieci w wieku przedszkolnym. Realizacja tego programu pozwala rozwinąć u dzieci możliwości umysłowe i uzdolnienia do uczenia się matematyki. Program zakłada konieczność wtopienia edukacji matematycznej w działania wspomagające rozwój umysłowy dzieci. Treści kształcenia realizowane są w ramach 14 bloków tematycznych obejmujących zakresy dziecięcego rozumowania i edukacji matematycznej.

Metoda aktywnego słuchania muzyki BATI STRAUSS. Celem tej metody jest poznawanie przez dzieci utworów muzyki klasycznej poprzez tzw. „aktywne słuchanie”. Polega ono na wykonywaniu przez dzieci prostych układów rytmiczno - tanecznych proponowanych przez nauczyciela. Bardzo często wykorzystuje się tu jeszcze formę opowiadania, zwłaszcza w grupach młodszych, do których dopasowuje się odpowiedni ruch.

Metoda twórczego ruchu Carla Orffa. Polega na twórczym obcowaniu z muzyką realizującym się w różnych formach ruchu: tańcu, śpiewie, mowie, grze na instrumentach, pantomimie. Twórca tej metody wyszedł z założenia, iż ćwiczenie gimnastyczne należy rozwijać w ścisłej korelacji z kulturą rytmiczno - muzyczną oraz kulturą słowa. Głównym celem i zadaniem metody jest wyzwolenie u dzieci tendencji do samoekspresji i rozwijania inwencji twórczej (zwłaszcza w powiązaniu muzyki z ruchem). Zarówno muzyka jak i ruch oraz żywe słowo przenikają się wzajemnie, przy czym w konkretnych ćwiczeniach dominuje zwykle jeden z wymienionych elementów. Tworzenie, odtwarzanie i słuchanie stanowią integralną całość, a rozumiana w ten sposób aktywność muzyczna jest instrumentem twórczego rozwoju. Nie ma w metodzie Orffa miejsca dla bierności, gdyż by naprawdę zrozumieć i odczuć sens jego idei, należy samemu aktywnie uczestniczy we wspólnym działaniu.

Metoda gimnastyki twórczej (ekspresyjnej) Rudolfa Labana. To improwizacja ruchowa bez pokazania wzorca ruchu przez nauczyciela. Ważną rolę odgrywa tu inwencja twórcza ćwiczących, ich pomysłowość, fantazja doświadczenie ruchowe. W metodzie tej posługuje się różnymi formami ruchu, takimi jak: odkrywanie, naśladowanie, inscenizacja, gimnastyka wykorzystująca ruch naturalny, pantomima, ćwiczenia muzyczno-ruchowe, taniec, opowieść ruchowa, itp. Nauczyciel staje się współuczestnikiem i współpartnerem zabaw. Metoda ruchowa ekspresji twórczej daje możliwość rozwijania się w zakresie między innymi: wyczucia własnego ciała, wyczucia przestrzeni, wyczucia ciężaru ciała (siły), doskonaleniu płynności ruchu, w zakresie kształtowania umiejętności współdziałania z partnerem lub grupą.

Gimnastyka rytmiczna A. i M. Kniessów.

Gimnastyka Kniessów bazuje na ruchu naturalnym, zrytmizowanym, ekspresyjnym. Zasadniczymi jej elementami są: ruch, muzyka, rytm, przybory. Przybory są w większości oryginalne: podwójny bijak, szarfa grzechotka, dzwoneczki, łuski orzechów kokosowych, itp. W tej metodzie nauczyciel może bardziej wyeksponować ruch twórczy, zadania otwarte, improwizację ruchową, współpracę z partnerem i z grupą.

Metoda projektów – Metoda ta polega na samodzielnym realizowaniu przez uczniów zadania przygotowanego przez nauczyciela na podstawie wcześniej ustalonych założeń.

Projekty dydaktyczne dzielą się na dwa rodzaje:

  • projekt badawczy, mający na celu rozwój wiedzy i umiejętności
  • projekt działania lokalnego – akcja w środowisku lokalnym.

W pracy samodzielnej uczniowie uczą się odpowiedzialności, podejmowania decyzji, dokonywania samooceny. W pracy grupowej rozwijają się umiejętności podejmowania decyzji w grupie, rozwiązywania konfliktów, wyrażania własnych opinii, słuchania innych osób, poszukiwania kompromisów, dyskutowania, dokonywania oceny pracy swojej i innych. W działaniach lokalnych uczniowie nabywają umiejętności układania harmonogramów, planowania i obliczania budżetu, poszukiwania sojuszników wspierających, przedsięwzięcia przewidywania i pokonywania trudności.

Drama – jako metoda wykorzystuje wiele ćwiczeń aktywizujących i terapeutycznych. Dlatego jest dla nas cenną metodą doświadczania, przeżywania i wyrażania emocji. Ponadto jest z pewnością aktem twórczym. Działania podejmowane wspólnie przez dzieci zdrowe i dzieci ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi wzbogacają doświadczenia wszystkich dzieci, a każdy wytwór jest indywidualny tak jak indywidualnością jest każde dziecko ze swoimi specyficznymi zachowaniami. Dziecko uczy się głównie w działaniu, a tylko w niewielkim stopniu dzięki otrzymywanym informacjom.

Metoda behawioralna na bazie pozytywnych wzmocnień - jako jedną z podstawowych metod edukacyjnych, stosowaną głównie na początku terapii w celu wypracowania systemu kontaktu i nawiązania współpracy pomiędzy dzieckiem a terapeutą. Jest to doskonała metoda do ustrukturyzowania czynności dziecka, pokazania mu, co w danej chwili powinno zrobić , jak się zachować, jak zareagować prawidłowo w konkretnej sytuacji, pokazania mu czego oczekuje od niego otoczenie. Bez wypracowania umiejętności współdziałania z terapeutą i wykonywania na polecenie czynności celowych, nie można wymagać od dziecka postępów edukacyjnych.

Terapia ręki

Terapia ręki ma na celu usprawnianie motoryki małej (precyzyjnych ruchów palców i dłoni) oraz dostarczanie wrażeń dotykowych z zakresu czucia głębokiego i powierzchniowego. Dzieci uczestnicząc w proponowanych ćwiczeniach i zabawach rozwijają sprawność ruchową dłoni, doskonalą chwyt oraz ćwiczą koordynację obu dłoni, by móc wykonywać wiele funkcjonalnych czynności i podjąć trud związany z nauką pisania.

Do celów terapii ręki zalicza się także:

-  wspomaganie precyzyjnych ruchów rąk

 -poprawę umiejętności chwytu

-  wyuczenie zdolności skupienia uwagi, patrzenia

-  wzmacnianie koncentracji

-  poprawę koordynacji wzrokowo-ruchowej

-  przekraczanie linii środka ciała.